Na początku lat 90-tych, pojechałem do Belgii po samochód – wpis Alfa Romeo.
Ponieważ mój pobyt się dość mocno się przedłużał, szwagier zapragnął zaserwować mi jakąś rozrywkę i pokazać Antwerpię nocą.

Bardzo zapaliłem się do tego pomysłu, bo po pierwsze w młodości naczytałem się mnóstwo na temat rozwiązłych uciech „zgniłego zachodu”, po drugie zawsze to jakaś rozrywka. Wreszcie nadszedł wieczór i pojechaliśmy.

Początkowo pooglądaliśmy sobie rynek, pięknie oświetloną katedrę, wypiliśmy piwo w knajpie przerobionej z jakiegoś kościoła – pełnej ambon i różnych figur świętych (ciekawy pomysł – ale jakoś nie wyobrażam sobie takiej knajpy u nas).

A na deser, poszliśmy pooglądać sobie panienki

W Antwerpii jest taka ulica gdzie panienki wystają sobie w oknach i czekają na klientów.

Białe, czarne, żółte, blondynki, rude, czarnowłose, małe, duże, po prostu wszelakiej maści panienki, seksownie poubierane, siedziały lub stały sobie w oknach, wyginając  się w  podniecających pozach.

Byłem oczarowany tym widokiem.

Szwagier był zaskoczony moim entuzjazmem, z jakim przemierzałem uliczkę tam i z powrotem, zachwycając się panienkami.

Ale, gdy 6 lub 7 raz chciałem zawrócić, doszedł do wniosku, że jest już zmęczony i zaproponował, abyśmy wstąpili na piwo do jakiejś knajpy.

Piwo? Czemu nie, tym bardziej, iż miałem nadzieję, że może w knajpie natkniemy się na jakiś strip-tease.

Weszliśmy do jakiegoś lokalu z którego dochodziły dźwięki muzyki.

Niestety strip-teasu nie było, ale było cos ciekawszego: była to mała zatłoczona spelunka z niewielką sceną, na której występował zespół.

 Trzech facetów grało bluesa, świetnie grali.

Bluesa lubię, ale nie jest to mój ulubiony rodzaj muzyki, tylko że inaczej brzmi ta muzyka w radiu, a inaczej w zadymionej knajpie na żywo. Na żywo brzmiała super, tym bardziej, że publiczność reagowała spontanicznie, zespół co jakiś czas przestawał grać, można było podejść pogadać z muzykiem, atmosfera była bardzo fajna.

Dodatkową atrakcją knajpy, był facet sprzedający różne nikomu nie potrzebne rzeczy, typu złote rolexy, jakieś kolczyki, koraliki i różne bardzo dziwne przedmioty niewiadomego pochodzenia i zastosowania. Facet co chwilę pojawiał się z tacką na której miał nowy towar, obchodził całą knajpę, a że przeważnie nic ni udało mu się sprzedać wychodził, by po chwili powrócić z czymś zupełnie innym.

Raz nawet udało mi się porozmawiać z muzykiem:

You are Paganini of guitar – zagaiłem przyjacielsko,

Who is fucking Paganini? – zainteresował się muzyk, ale zanim zdołałem mu odpowiedzieć wskoczył na scenę aby grać dalej.

Było pięknie.

Blues wciągnął nas zupełnie.

Po jakimś czasie, gdy wypite piwo zaczynało już mocno szumieć mi w głowie do knajpy weszła Murzynka. Bardzo zgrabna, wysoka, szczupła, seksownie ubrana, usiadła niedaleko nas, a po chwili podeszła i poprosiła o ogień.

Wow,  Murzynka prosi mnie o ogień! Wpadłem jej w oko!

Pomyślałem swoim lekko przymroczonym alkoholem umysłem.

Haha, patrz Belgu jak Polak  rwie laski!

Mruknąłem do siebie patrząc na szwagra – któremu najwyraźniej Murzynka się nie podobała.

Szwagier patrzył na Murzynkę krzywo i co jakiś czas kopał mnie pod stołem.

Pewno jest zazdrosny, pomyślałem sobie.

Flirt przyjemnie się rozkręcał, szwagier się wiercił, ja zapalałem się coraz bardziej.

W pewnej chwili Murzynka powiedziała, ze musi wyjść do toalety i poszła.

Szwagier mnie szturchnął i powiedział – czy ty wiesz kto to jest?

Nie wiedziałem.

To chodź coś ci pokażę.

Wstał i zaciągnął mnie do męskiej toalety, a tam moja Murzynka stała sobie nad pisuarem i spokojnie sikała  - TRANZWESTYTA.

Szwagier mnie uratował, będę mu dozgonnie wdzięczny.