Przecierałem oczy ze zdumienia „Republika” w „Spodku”? To wydawało się niemożliwe, owszem w „Spodku” odbywały się koncerty rockowe, ale to były przeważnie zagraniczne gwiazdy typu „UFO”, Eric Clapton czy John Mayal.

 Było to ciekawe, ale nie nasze.

 A ja chciałem muzyki polskiej, polskiego rocka – który właśnie się rodził.

Był rok 1982, stan wojenny się kończył, zaczęliśmy na powrót studiować.

Panował powszechny marazm i nagle w całym tym syfie zaczęła pojawiać się polska muzyka rockowa. Jeden plus naszych komunistów, że tego nie zdusili na początku – tylko pozwolili się rozwijać.
W tamtych czasach, kontakt z rockową muzyka był mocno ograniczony – człowiek trochę słuchał „Wolnej Europy”, gdzie raz na jakiś czas puszczali muzykę rockową, czy „Radia Luksemburg” gdzie raczej przeważała popowa papka, ale to wszystko było na falach średnich i przeważnie nasycone mocnym szumem zagłuszarek.

Program III Polskiego Radia właśnie się rodził.

„Republika” była jedną z pierwszych, obok „Manamu” i „Perfektu”, polskich grup rockowych które słuchałem – lubiłem szczególnie Kombinat,

Na ten koncert musiałem się dostać.

Po odstaniu kilku godzin w ogromnej kolejce – kupiłem bilet – nawet miałem bardzo dobre miejsce na płycie.

W dzień koncertu „Spodek” oblężony był kordonem milcjantów i zomowców, oraz tłumem fanów chcących dostać się na koncert.

Jakoś przedarłem się przez te tłumy i zająłem swoje miejsce – koncert właśnie się zaczynał.

Sala była pełna – było to świetnie widać, bo wszystkie światła były zapalone, siedzieliśmy karnie w rzędach, a pomiędzy rzędami przechadzali się porządkowi, wypatrujący, czy ktoś się nie wydziera za bardzo, nie wstaje, nie macha rękami, nie niszczy krzesełek. Jak ktoś robił cos takiego, zaraz był wyciągany i wyprowadzany, byliśmy totalnie spacyfikowani.

Ale najważniejsza była muzyka.

Przed popularną już „Republiką”, występował jakiś nieznany nikomu zespół „Lady Pank”, jak już musiał, niech występuje pomyślałem – byłe grali krótko bo „Republika” czeka.

Zaczęli grać, słuchałem jak oniemiały TO BYŁO TO!! Krótko, szybko, ostro, do tego świetne teksty i ten posmak „THE POLICE”.

Zakochałem się w tej muzyce, nawet jak potem grała „Republika” nuciłem sobie w duchu Minus 10 w Rio, czy Mniej niż zero.

Od tamtego koncertu stałem się punkiem.

I w duchu, chyba jestem nim do tej pory.